Oud-voorzitter Weber ligt in het ziekenhuis, en stuurt als antwoord op alle hartewensen een epistel terug het blad in. Uit het oog is zeker niet uit het hart. Puck van Heel en Bertus Bul zijn weer opgeroepen voor het Nederlands Elftal, enigszins tot verbazing van de club want ‘niet dat we hem als nationale spil ongeschikt achten, doch alleen omdat hij niet beter of slechter speelt dan zijn laatsten landenwedstrijd’. Verder een lang verslag van de wedstrijd in Amsterdam tegen Ajax, de reis alleen is al de moeite waard. ‘Ouder gewoonte stapte Adriaan (Koonings, neem ik aan, RH) in den trein toen deze reeds in beweging was; hij was haast te vroeg geweest. … Daar gaat onze voorhoede er plotseling van door ; onze Kees krijgt den bal even vrij, een formidabel hard schot volgt, even muisstil, en ’t is 1-0 voor ons. Begrijpelijkerwijze werd dit doelpunt, reeds binnen de eerste 5 minuten verkregen, door ons met gedans en gejuich begroet. Het Amsterdamse publiek liet ook niet na, zijn goedkeuring aan dit inderdaad zeer mooie doelpunt te hechten.‘ Feyenoord gaat met 0-1 voor de rust in, maar de spanning is ook anno 1926 wel aanwezig; ‘Begrijpelijkerwijze werden de kansen druk besproken. Verschillende dokters waren bezig eenige enthousiasten met pils bij te brengen. Witte gezichten zag men genoeg, de sigaren vlogen van den eenen hoek van den mond naar den andere.‘ Uiteindelijk wordt het een spannende 2-2. ‘Tijdens het diner bleek maar al te goed dat onze jongens behalve goed voetballen ook zeer veel en goed konden eten. De vraag naar “kromme poten”‘ overtrof het aanbod. Een eerbiedwaardige speler was een buikontploffing nabij, want met een knal sprongen de trekkers van zijn broek.’ En zo gaat het maar door, Haarlem, 2 keer EDO, heerlijk leesvoer.